Pułapka taniej siły roboczej: Dlaczego import najemników to przepis na narodowy upadek

Historia uczy, że próba zastąpienia własnych zasobów siły roboczej tanimi najemnikami jest strategią, która nieuchronnie prowadzi do instytucjonalnego i gospodarczego kolapsu. Od upadku Imperium Rzymskiego po osmański podbój Bałkanów – stawianie na zewnętrzne struktury militarne zamiast na wewnętrzną modernizację zawsze było oznaką nadchodzącego końca.

W współczesnym kontekście mechanizm ten przenosi się do gospodarki pod postacią masowego importu pracowników z Trzeciego Świata. Choć dla poszczególnych firm może to wyglądać jak „ekonomiczna kokaina” – szybki zastrzyk zysku dzięki niskim kosztom – w długim terminie jest to proces utrwalania ubóstwa. Biznes czerpie zyski z niskich płac, ale koszty społeczne związane ze zdrowiem, edukacją i bezpieczeństwem, wynikające z tych nowych grup demograficznych, są bezpośrednio przenoszone na budżet państwa i podatników.

Jednym z najniebezpieczniejszych aspektów tego modelu jest jego wpływ na demografię Bułgarii. Twierdzenia, że „Bułgarzy nie chcą pracować”, często maskują rzeczywistą przyczynę emigracji. Ponad pół miliona Bułgarów pracuje w Europie nie z braku chęci, lecz w poszukiwaniu europejskich dochodów. Masowy import taniej siły roboczej tworzy sztucznie niskie poziomy płac, co dosłownie zamyka drzwi powrotne dla naszych obywateli.

Kiedy praca bułgarskiego budowlańca czy kierowcy traci na wartości z powodu łatwej zastępowalności, tworzy się grunt pod desperację społeczną. Ta desperacja nie jest tylko problemem ekonomicznym, to potencjalny wybuch polityczny. Bułgaria nie może i nie powinna konkurować cenowo z narodami rozwijającymi się, takimi jak Bangladesz czy Wietnam. Droga do zrównoważonej przyszłości nie wiedzie przez niskie płace, lecz przez transformację cyfrową, suwerenność technologiczną i godziwe wynagrodzenie, które zatrzyma kapitał ludzki w kraju.