Hiszpański model gospodarczy wywołuje napięcia polityczne w Unii Europejskiej

Wzrost gospodarczy i czynniki demograficzne

Hiszpania wykazuje znaczną przewagę gospodarczą w porównaniu ze średnimi wskaźnikami w strefie euro. Prognozy przewidują wzrost na poziomie 2,6% w 2026 roku, przy czym tempo to ma utrzymać się powyżej 2% w nadchodzących latach. Sukces kraju wynika również z podwojenia zdolności wykorzystania energii wiatrowej i słonecznej od 2019 roku, co pomogło w opanowaniu cen energii.

Kluczowym czynnikiem stabilności gospodarczej jest polityka rządu w zakresie zarządzania imigracją. Napływ siły roboczej wypełnia luki w sektorach rolnictwa, opieki i prac niskowykwalifikowanych, co przyczynia się do ograniczania kosztów pracodawców i radzenia sobie ze starzeniem się społeczeństwa. Od 2000 roku populacja kraju wzrosła o ponad 20%, podczas gdy w Niemczech ten sam wskaźnik wynosi poniżej 2%. Według danych, czynnik demograficzny przyczynił się do wzrostu Hiszpanii w wysokości od 25% do 40% od 2022 roku.

Rozłamy polityczne w UE

Mimo wyników gospodarczych, polityka premiera Pedro Sáncheza wywołuje napięcia wśród centrystów i umiarkowanych lewicowców w Europie. Jednym z głównych punktów spornych jest podejście do migracji. Madryt wdrożył politykę legalizacji blisko 1 miliona nielegalnych migrantów, co jest tematem wrażliwym politycznie dla liderów w innych krajach europejskich, starających się zadowolić swoich wyborców.

Inną kontrowersyjną kwestią jest obronność i polityka fiskalna. Podczas gdy wielu sojuszników z NATO dąży do wydatków na obronność na poziomie 5% PKB, Hiszpania utrzymuje poziom 2,1%. Sekretarz Generalny NATO Mark Rutte nalegał o zwiększenie hiszpańskich wydatków do 3,5%.

Debata o wspólnym długu

Hiszpania aktywnie wspiera ideę większej liczby wspólnych pożyczek na poziomie UE, co zapewniłoby tańsze finansowanie dla krajów Europy Południowej. Zastępca Sáncheza, Carlos Cuerpo, proponuje stworzenie „Europejskiego Instrumentu Suwerennego” w celu scentralizowania ciężaru zadłużenia. Inicjatywa ta spotyka się jednak z silnym oporem krajów północnych, w tym Francji, ze względu na obawy dotyczące ryzyka moralnego i konieczności ścisłej kontroli wydatków publicznych.