Od myśli o emeryturze do pretendentury do tytułu: Wzlot Paddy'ego Pimbletta

Podczas gdy uwaga świata w UFC 329 była skupiona na dramatycznym finale głównej walki wieczoru pomiędzy Conorem McGregorem a Maxem Hollowayem, prawdziwą gwiazdą wieczoru okazał się Paddy Pimblett. Brytyjczyk wykazał się wyjątkową dominacją w walce co-main event przeciwko Benoîtowi Saint Denisowi, zmuszając Francuza do poddania się zaledwie minutę po rozpoczęciu starcia.

Zwycięstwo nad Saint Denisem jest szczególnie znaczące, ponieważ Pimblett znajdował się w krytycznym punkcie psychologicznym. Zaledwie kilka tygodni przed walką przyznał, że rozważał zakończenie kariery, jeśli nie uda mu się wygrać tego pojedynku. „Jeśli nie będę mógł pokonać jego, nigdy nie zostanę mistrzem świata” – wyznał zawodnik.

Jego motywacja została dodatkowo wzmocniona przez nieoczekiwane wydarzenia w dywizji, w tym triumfy innych zawodników, które zmieniły krajobraz kategorii lekkiej. Pimblett nie jest już tylko „produktem medialnym”, jak często krytykowali go fani i eksperci. Jego zdolność do dominacji poprzez grappling przeciwko jednemu z najlepszych specjalistów w tej dyscyplinie zmieniła opinię wielu osób.

Mimo że Dana White i inni analitycy wskazują na dyscyplinę taktyczną jako obszar, który Pimblett musi jeszcze poprawić – na przykład poprzez nadmierne skupienie na nokaucie kosztem swojego silnego grapplingu – jego potencjał jest niezaprzeczalny. Dzięki swoim przewagom fizycznym i zdolności do utrzymywania wysokiego tempa w pięciu rundowych walkach, jest już uważany za legitymowanego pretendenta.

Kolejny krok Pimbletta będzie decydujący. Jeszcze większe zwycięstwo może zapewnić mu bezpośrednią szansę na pas mistrzowski, stawiając go twarzą w twarz z elitą dywizji, taką jak Holloway czy Oliveira.